|
[30 Apr 2006|05:21pm] |
This bird has flown.
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif) ffibabble, ..
|
|
|
[29 Apr 2006|11:14pm] |
don't you just hate those nights in which your thoughts swallow you whole and you feel like you need to make a hole of some kind to let it all out but you know you'd better not cause that usually involves something bad?
maybe it's just me.
|
|
|
|
[28 Apr 2006|06:30pm] |
soms weet je het simpelweg niet
opvullen of in de leegte verdrinken
het gat dat er viel
toen de laatste is weggegaan
mensen reeds gevlogen
nachten veel te lang
en hopen op die arm
die je liever zelf verzint
mooier en honderd keer zo dramatisch
en je bent niet meer alleen
|
|
|
|
[15 Apr 2006|09:43pm] |
|
it's slipping.
|
|
|
[29 Mar 2006|07:58pm] |
alles is raar/onecht.
|
|
|
|
[12 Mar 2006|12:17am] |
| [ |
mood |
| |
jack fucking twist |
] |
"if you can't fix it, you gotta stand it."
|
|
|
|
[21 Dec 2005|03:08pm] |
|
uhuh.
|
|
|
|
[20 Nov 2005|06:34pm] |
|
...
|
|
|
|
[13 Jul 2005|12:56am] |
|
Kijk die oma want soms zijn er dwergen in het gras en dan wordt de lucht paars en pakken ze een lepel en meppen ze kleuters dood zodat koeien kunnen springen en secondelijm langer plakt.
|
|
|
|
[04 Jun 2005|06:53pm] |
| [ |
music |
| |
interpol - obstacle 2 |
] |
Zolang niemand iets vraagt, zal ik niets vertellen. Alles is nieuw en ik heb het nodig. Maar het geeft niet, niets is meer wat het was. Iedereen verkoopt wat woorden terwijl niemand iets wil horen. Ooit waren er hoge pieken en lage dalen en daar had ik waarempel houvast aan. Nu ben ik gewoon Eva, in het diepe en aan de verkeerde kant. Woorden vormen een warboel en luisteren gaat steeds moeilijker. Ik denk dat het slechts angst is. Angst om terug te vallen, want dit keer weet ik wél wat er op me wacht. Waar is iedereen?
|
|
|
[02 May 2005|11:49pm] |
|
loom (bn.)
1 door warmte of vermoeienis niet geneigd tot beweging
Ja.
|
|
|
|
[22 Apr 2005|05:42pm] |
Vandaag schreef ik mijn bijdrage aan het jaarboek. Ik realiseerde me dat 7 jaar middelbare school helemaal niet zo snel voorbij gaan als iedereen zegt. Ik probeerde me tevergeefs iets te herinneren van de brugklas. En er zal nog een jaar bijkomen, maar ach ook ik kom er wel. Vandaag leerde ik voor mijn tweede maatschappijleer mondeling, over criminaliteit. Vandaag probeerde ik alles in mijn hoofd uit te zetten, en het lukte heel even. Vandaag was ik even alleen met vandaag ( bezig. )
|
|
|
| Saying I love you has nothing to do with meaning it. |
[30 Mar 2005|07:05pm] |
| [ |
music |
| |
garbage - bleed like me |
] |
Wat voor jou makkelijk is, bezorgt mij misschien wel drie dagen buikpijn. Wat jij zomaar tegen iedereen zegt, kan mij aanzetten tot verkeerde dingen. En uiteindelijk is er niemand die in andermans hoofd kan kijken. Ik weet niet eens wat er in mijn eigen hoofd gebeurt. En ik dacht dat jullie dat wel wisten. Zij weet niet wat ze veroorzaakt, hij weet niet wat hij zegt. Maar misschien zouden ze dat voor één keer eens wel moeten weten. En ik weet het wel, niemand bedoelt het verkeerd. Maar dit is niet goed voor me. Misschien moet ik in vrienden niet meer zoeken wat ik zelf niet ben. Het valt me zwaar. En ik weet dat dit niet mijn schuld is, dat is misschien nog wel het ergste.
Ondertussen beweert iedereen dat het beter met me gaat. Dat ik ooit zei dat ik het niet meer zou herkennen als ik beter zou zijn, wordt nu tegen me gebruikt. Of is het inderdaad zo? Ik weet het niet. Wat heb ik eraan als het beter gaat terwijl ik er niets van merk? Ik voel me slecht, dat is wat ik weet. En de mensen om me heen maken het er op het moment niet makkelijker op. Ik kom 's morgens mijn bed haast niet uit, en als ik er 's avonds eindelijk in lig, draait alles door mijn hoofd en komen er tranen. Maar steun is er niet, tenminste niet als ik die nodig heb. Iedereen heeft tenslotte zijn eigen leven. Nu alweer twee dagen niet naar school geweest, en dat zorgde voor ruzie. Gefaald? Nee, ik denk het niet. Ik krijg er allemaal steeds meer zicht op, and it's not a pretty picture.
|
|
|
| it's all over but the crying. |
[29 Mar 2005|01:35pm] |
| [ |
music |
| |
skunk anansie - brazen (weep) |
] |
i just knew it was coming through the sound of that song a few days ago. it brings up everything, everytime. i just live in one big circle. and this takes me back to where i don't ever want to go. where i keep on seeing his face. where i keep on seeing all the irreversible damage done. and it's times like these. when i finally want to be where i am. it's times like these. it's too typical. but something always manages to push its way through my head. somebody sure is punnishing me bad. and i know you don't understand. and you really shouldn't. it's just me. and i'm fucked up. i can't stay in one place for 12 hours and you know it. i go from stressed to annoyed to bitchy to upset to happy to suicidal to pissed off to crying. so please don't ask me what's wrong cause nothing is ever wrong. it's just me, just me.
|
|
| Memories are haunted places. |
[25 Mar 2005|10:28pm] |
| [ |
music |
| |
orbital-beached. |
] |
En dan besluit je je pc een beetje op te ruimen. En dan kom je erachter (buiten het feit dat dat gewoon niet te doen is,) dat zo'n ding toch eigenlijk meer is dan een ding. Dat het een verzameling is van herinneringen en daarmee een soort reflectie van jezelf. De vele foto's, de teksten (af en toe geschreven in bizarre tijden), alle herinneringen aan Jeroen, al die dingen die ik voor mezelf hield, herinneringen aan Bart, over zijn crematie, over alles eigenlijk, veel dingen die ik niet eens meer wist, en al die nutteloze dingen die ik toch per se moest bewaren. En dan heb ik het nog niet eens over de chatlogs.
En hoe mooi het ook allemaal is, het maakt me verdrietig.
|
|
|
|
[24 Mar 2005|04:35pm] |
I tried, but nothing ever grows and the sun doesn't shine all day
 
Maar wel mooi één week school overleefd.
+ leuke dingen in de planning..?
|
|
|
| I'm a mess. (And you know it.) |
[23 Mar 2005|09:45pm] |
Mijn layouts veranderen net zo snel en vaak als ik verander? - Nee, dit ben ik gewoon.. veranderend. Steeds weer krijg ik te horen dat ik niet te begrijpen ben. Is het dan omdat mijn humeur elke seconde verandert? Omdat het lijkt alsof ik elke dag iemand anders ben? Is het omdat ik doodongelukkig ben? Is het omdat ik intens gelukkig ben? Is het omdat ik iedereen weet te manipuleren? Is het omdat ik zo overgevoelig ben? Is het, omdat het nooit goed is? Omdat ik het altijd beter weet? Is het omdat ik geen geduld heb? Omdat ik te snel opgeef? Is het omdat je me niet kunt helpen? Is het omdat ik steeds weer iets anders wil? Is het omdat ik niet weet wat ik wil?
Of is het gewoon.. omdat ik een meisje ben? Want dan is het goed, dan is het goed.
|
|
|
|
[22 Mar 2005|11:47am] |
| [ |
music |
| |
muse - darkshines |
] |
Psst. Stiekem ga ik alweer een paar daagjes naar school. Welliswaar maar een uurtje (of twee) per dag, maar er is een begin, denk ik. Ik ging iedere keer nog met goede moed, maar ergens komt dat punt waarop ik zo moe ben dat ik me afvraag waar ik mee bezig ben. Lichamelijk en geestelijk ben ik gewoon niet in orde en het uitputtende gevoel dat ik weer iedere dag ervaar, is net als voorheen. Maar men zegt dat ik misschien over een bepaald punt heen moet. Dat mijn leven er weer normaal uit moet gaan zien, dat ik routine moet krijgen. Want mijn orientatiegevoel is helemaal zoek. Ik richt me op één ding waarvan ik weet dat het gaat komen, en daarachter is niets. "Dat zien we wel weer." Ik weet niet wat er allemaal gebeurt. Zeven pillen op een dag. Ik weet niet wat ik voel, dit is niet goed. En op school voel ik me belachelijk, tussen de giechelende tienermeisjes. En tussen de jongetjes die denken dat ze heel wat meemaken elke dag. Waar leraren denken te kunnen zeggen dat het beter met me gaat aangezien ik weer op school ben. En waar het werk bovenop me wordt gegooid. Ik weet niet wat het is om beter te zijn. Ik wil hier niet mijn hele jeugd aan kwijt zijn, ik wil opnieuw. Alles is een zooi.
|
|
|
|
[20 Mar 2005|09:42pm] |
| [ |
music |
| |
muse - screenager |
] |
Ik vraag me af of dit me ooit nog helemaal los laat. Of moet ik me afvragen of ik dit ooit nog los laat? De afgelopen dagen heb ik het steeds meer opgezocht. Ik heb getracht weer te voelen. En ik voelde me nog nooit zo goed, en ik voelde me nog nooit zo slecht. En het spijt me. Ik weet niet wat ik doen moet, in plaats van dit.
|
|
|
|
[20 Mar 2005|05:42pm] |
Sun in the sky you know how I feel..
( + )
|
|
|
|
[15 Mar 2005|08:23pm] |
| [ |
mood |
| |
 weird |
] |
| [ |
music |
| |
weezer - island in the sun |
] |
Vaagheid, alleen maar vaagheid.
Ik geloof dat ik belangrijke dingen maar gewoon langs me laat gaan. Ik heb geen flauw idee meer wat er allemaal om me heen gebeurt. En het is echt niet dat het me niet interesseert. Het is eerder dat ik hier gewoon niet ben. Hmm? Over in de war gesproken.
|
|
|
|
[14 Mar 2005|02:16pm] |
|
Met de één maak ik ruzie terwijl er met de ander iets nieuws start. Het is als een cirkel die zo rond is dat ik nooit krijg wat ik verdien. Klagen heeft geen zin, want ik weet op voorhand dat het weerwoord sterker is. Maar dat wil niet zeggen dat ik geen gelijk heb, want toch voel ik me er niet prettig bij. Ieder mens betekent twee ogen meer, die me anders zien dan ik verwacht. Ieder mens betekent ook twee oren meer, die getuige zijn van mijn blunders. Ik schreeuw dan wel mijn onschuld uit, eigenlijk ben ik doodsbang. Bang dat een ander ziet wat ik altijd heb ontkend. Bang dat ikzelf vind wat ik lang geleden weggeduwd heb. Want liefhebben maakt je een compleet ander mens. En verstoppen is zo veel makkelijker, maar op den duur fataal.
|
|
|
|
[12 Mar 2005|08:08pm] |
|
Maar na al die tijd, als ik je weer zie, kan ik alles vergeten. Dan ben je weer precies wie je toen was. Dan ben je precies wie ik wou dat je altijd zou blijven. De waarheid is anders, maar dat gaat er nu even niet in bij mij. Ik heb jou gemist, of in ieder geval de persoon die ik dacht dat je was. Ik weet wel dat dat eigenlijk niet mag, maar praat me dit maar eens uit mijn hoofd. Door mijn hele kamer branden kaarsen en ik luister weer dat ene nummer, jij weet wel welk. Het zal wel tijdelijk zijn, maar voor nu is er niets anders. Het is fijn terwijl het vreselijk is. Het roept herinneringen op maar misschien maak ik ze mooier dan ze waren. Zelfs de vele overheersende slechte herinneringen overheersen niet meer. Misschien is dit voor heel even de opvulling van mijn leegte. Misschien zijn het gevoelens die ik zelf opgezocht heb. Het zal wel over gaan. Morgen, misschien is het morgen over.
|
|
|
| Puberspeech. |
[10 Mar 2005|09:11pm] |
| [ |
mood |
| |
 guilty |
] |
| [ |
music |
| |
oasis - force of nature |
] |
Ik moet me echt zooo nodig even lostrekken van vanalles. Sommige personen weten echt niet waar ze mee bezig zijn. Het is vast allemaal goed bedoeld, maar ik ben niet zo'n meisje als jij denkt. Ik heb liever wat ademruimte en ik hou er niet van als iemand anders voor mij spreekt, laat staan voor mij denkt. Daarnaast ben ik ook echt nog altijd lekker van mezelf, en dat zal ik ook altijd blijven. Als iemand op de zaken vooruit gaat lopen, of zich gaat opdringen, dan duw je me alleen maar verder weg. Ik wil niet bij elke stap nadenken of niet iemand er achter kan komen, en of ik niet indirect iemand pijn doe. Jezus, zo kun je toch niet leven. But then again, misschien ben ik wel gek.
Vanmorgen belde er iemand van school om te vragen hoe het ging. Ja, goed. Maar dat zeg ik elke keer als hij belt. Even uitgelegd dat er nog meer bij is gekomen. Maarja, wat kan zo'n man zeggen? Oh wat erg. Ja, fijn, verder. Natuurlijk werd er ook weer gevraagd wanneer ik weer op school kan worden verwacht. Ik heb er wel over nagedacht, en ik weet dat ik terug moet en dat zal ook wel binnenkort gebeuren. Ik hoef me alvast niet druk te maken over wat ik klasgenoten moet vertellen, want die vragen er toch niet naar.
Nu ik ziek ben en nu er steeds meer veranderingen zijn, heb ik zó erg gemerkt dat iedereen eigenlijk alleen maar met zichzelf bezig is. Natuurlijk vraagt iedereen wel hoe het gaat, maar dan kan ik toch alleen maar "Goed." zeggen, anders moet ik weer van alles uitleggen, en dat wilden ze dan toch eigenlijk niet weten. Als het bekende "Alles goed?"-praatje achter de rug is, beginnen mensen vanzelf over zichzelf te praten. Ik vraag me af of ik ook zo ben, maar dat zal vast wel. Ik ben niet beter dan een ander, ik vind het alleen triest. Iedereen gilt om het hardst dat hij het het zwaarst heeft. En iedereen denkt alleen maar aan zijn eigen welzijn, de ander komt pas ergens ver daarna.
|
|
|
| Stuck inside the circumstances? |
[10 Mar 2005|12:08pm] |
| [ |
mood |
| |
 crappy |
] |
| [ |
music |
| |
placebo - 36 degrees |
] |
Hmm. Eerste injectie gehad,
vanaf nu elke week één.
Bijna een half jaar niet naar school geweest,
.. en moe.
|
|
|
|
[11 Feb 2005|09:55pm] |
Ik wil ook bezig zijn met school, met jongens, met uitgaan,
in plaats van met stemmings- en persoonlijkheidsstoornissen.
In plaats van constant afvragen waarom ik zo ben en waarom ik dingen zo aanvoel.
Het is weer eens zover dat ik niet meer met mezelf kan leven.
Dat ik vreselijk afhankelijk ben en bovendien vreselijk bang om in de steek te worden gelaten.
De afgelopen paar dagen in Leiden waren wel best fijn.
Het is goed om weg te zijn. Een beetje verder weg, een beetje dichterbij. (...)
|
|
|
|
[05 Feb 2005|03:42pm] |
|
fuck.
|
|
|
[05 Feb 2005|02:38pm] |
Afkicken? Laat het me dan wel op de juiste manier doen. Observatie? Laat me niet lachen. Nee, ik ben niet tevreden over hoe het gaat. Maar ik moet door. Ik kan niets anders dan die belofte in mijn hoofd houden. De belofte dat het beter wordt. Als ik die verlies, sta ik er alleen voor. En dat is nu net mijn grootste angst.
Het is vaak zo uitputtend dat ik niet begrijp dat dit de oplossing is in plaats van het probleem. Het niet meer alleen ergens mogen zijn, de angst van omstaanden, mijn eigen angst, het in alle vroegte opstaan, het ritme terugvinden, het constant geconfronteerd worden met jezelf, de teleurstellingen keer op keer, de nieuwe ontdekkingen, het steeds weer wisselen van medicijnen, "gewoon" doorleven.
Rust, nergens aan denken. Dat is toch alleen maar een idee. Hoelang ik me ook afsluit van het gewone leven, ik weet dat ik straks weer terug moet. Ik moet uiteindelijk weer naar school, ik moet weer doen alsof er niets gebeurd is. Ik moet weer leven met schaamte. En dat weet ik.
Vier jaar nu. En er is alleen maar meer bij gekomen. Ik vraag me niet eens meer af waarom, ik vraag me af wanneer. Dit is weer een nieuwe stap, maar het gaat slechter en slechter. Ik ben blij dat ik nog kan lachen af en toe, anders durfde ik me helemaal niet meer te laten zien. Mijn armen en benen waren nog nooit zo zwaar en ik ben nog nooit zo uitgeput geweest. De drang naar onomkeerbare dingen blijft, maar dat mag ik niet zeggen.
En nu ben ik thuis, maar het beperkt zich helaas niet tot kantooruren.
|
|
|
|
[30 Jan 2005|01:38pm] |
Ik mis Josephine, ik mis iedereen. Ik mis zelfs de mensen waar ik me aan irriteerde. Ik mis het haasten in de morgen en er dan achter komen dat ik toch echt tijd zat heb. Ik mis mijn geheugen, dat langzaam vervaagt. Ik mis de mogelijkheid om af te maken waar ik aan begin. Ik mis het vertrouwen dat alles goed komt. Ik mis lezen, ik mis concentratie. Ik mis de nachten waarin ik gewoon door kon slapen, ik mis energie. En ik mis vooral mijn verantwoordelijkheidsgevoel.
Ik lig er nu helemaal uit, ik zie niemand meer. Het voelt behoorlijk opgesloten. Maar dat zal juist de bedoeling zijn, ik moet tot rust komen. Ik moet aan mezelf werken. En dat het uitzichtloos is, zal ik dan maar niet meer uitspreken.
|
|
|
|
[28 Jan 2005|03:38pm] |
| [ |
mood |
| |
 exhausted |
] |
Na veel drama, een dag in de hel en erg moeilijke gesprekken, mag ik nu toch de dagbehandeling gaan doen, dus elke dag van 9 tot 5. Oftewel 's avonds gewoon naar huis.
Het zal wel beter zijn zo, denk ik, hoop ik.
|
|
|
| For the crown you've placed upon my head feels too heavy now. |
[19 Jan 2005|12:24pm] |
Laat me even, laat me.. even. De kalender hangt nog op 2 weken geleden. Alles is uitgesteld, tijd is een illusie? Wat zijn weken zonder doelen? Weken zonder inzet? De wil is er, maar niet de kracht. Er verandert niets, en tegelijkertijd weet ik dat het steeds moeilijker wordt. Verantwoordelijkheidsgevoel vervaagt en ik ben bang. Wie ben ik straks? Gooi ik nu alles weg? Wat blijft er eigenlijk over? Opgesloten, maar wel van binnenuit. Alles geeft tijdelijk rust, maar het geheel blijft groeien. Kon ik maar weg.
..Iemand van school belde vanmorgen, morgen gesprek. O_o?
En met mijn hersenschudding gaat het gelukkig wel een stuk beter.
|
|
|
|
[16 Dec 2004|12:20pm] |
| [ |
mood |
| |
 ^^ |
] |
Gefeliciteerd lowtunedgirl!
En tot morgen :)
|
|
|
|
[14 Dec 2004|11:59pm] |
|
Soms denk ik wel eens dat niemand het echt ziet behalve ikzelf, en zo zou het niet moeten zijn. En ik weet toch ook dat dat niet zo is. Dit is geen kwestie van leren, het is geen onwil, het is onmacht. Natuurlijk wil ik het liefst passen op die plek die voor mij bestemd is, maar ben ik dan de enige die ziet dat dat niet gaat? Ik voel me zo vreselijk alleen, want het zijn allemaal maar woorden.
|
|
|
|
[11 Dec 2004|06:47pm] |
|
 
tranen vallen steeds makkelijker maar het is niet de zwaartekracht. ik ben het. ik en mijn hoofd in deze veel te grote ruimte. mensen zijn als vluchtende vogels en veel te levendig om vast te houden. dagen waar de vloek van herhaling op rust, duren zo lang als een heel leven. ik zette mijn gedachten naast me neer en verbaasde me over hoe weinig er over bleef.
|
|
|
|
[28 Nov 2004|09:01pm] |
|
Laat me voor één keer mijn emoties goed doseren, laat me gebeurtenissen los van elkaar zien. Ik hoef niet te geloven dat dit bij mij hoort, ik wil slechts vasthouden wat ik verdien. Hoe blij zal het me maken, de schuld eens terecht bij een ander te leggen. Constant verdedigen of verbergen, wat ik zoal mis.
|
|
|
|
[14 Nov 2004|09:13pm] |
| [ |
music |
| |
depeche mode - freelove |
] |
De wereld blijft draaien maar ik draai niet meer mee.
Afgesloten, ingesloten, bewust of onbewust.
Woorden liegen op zichzelf
en slechts de pijnstillers blijven me trouw.
Teleurstellingen zijn er om aan te wennen,
geluk blijft de droom die niet uitkomt.
|
|
|
| Where did the blue skies go? |
[02 Nov 2004|11:32pm] |
| [ |
music |
| |
travis - why does it always rain on me |
] |
Ergens in mijn achterhoofd hield ik me vast
aan die gedachte. Langs die vijand en dan
langs de volgende. Ik kwam er wel,
onderweg vind ik nog wel wat extra levens.
De laatste tijd werd ik ingesloten.
Maar dat maakte niks uit. Even door,
voor mijn part laat ik me af gaan.
En als ik dan af was, begon ik wel opnieuw.
Helemaal van voor af aan. Zonde natuurlijk,
maar niet het einde van de wereld.
En nu, nu pas zie ik dat het leven zo niet werkt.
Er zijn al achttien jaar voorbij,
en ik krijg niet nog een poging.
En ik lach, hardop, uit wanhoop.
|
|
|
|
[25 Oct 2004|01:15pm] |
|
Opnieuw.
|
|
|
| navigation |
| [ |
viewing |
| |
most recent entries |
] |
|
|
|
|
